kiedyś na weselu
nie poznałem bardzo ważnej ciotki
zapomniałem rys jej twarzy pośród wielu
równie ważnych krewnych — słodkich

pomyślałbyś
że w epoce tiktoka
krótka forma
powróci do łask —
c h u j a
nawet w Tezeuszu
tomiki chodzą
po piątaku

Kilka miesięcy temu, tj. jakieś piętnaście lat później, wspomnienie owego miejsca niespodzianie rozpalił inny chinol - na Długiej. W przypływie nostalgii postanowiłem się wywiedzieć, ile się da na temat dawnej ich konkurencji. Jakimś cudem kobitka obsługująca ten przybytek pracowała weń na tyle długo, żeby co nieco wiedzieć i uraczyła mnie krótkim biogramem Łysego - właściciela utraconego raju na Basztowej. Nie przedłużając: Łysy zmarł krótko po przeprowadzce.

Tym samym rozwiązała się trapiąca mnie tak długo kwestia. W ślad za ulgą, boleśnie uderzyła mnie kolejna podobna reminiscencja, wyzwalając konstatację równie prostacką co egzystencjalną: moje miasto to wypełniony Łysymi i treścią ich życia dziesięciowiekowy palimpsest. Ta z kolei myśl przywołała w mej głowie słowa Poety:

Text within this block will maintain its original spacing when published

Jakże mam mieszkać w tym kraju,
Gdzie noga potrąca o kości
Niepogrzebane najbliższych?
Słyszę głosy, widzę uśmiechy. Nie mogę
Nic napisać, bo pięcioro rąk
Chwyta mi moje pióro
I każe pisać ich dzieje,
Dzieje ich życia i śmierci.
Czyż na to jestem stworzony,
By zostać płaczką żałobną?

Trwałość tej koncepcji bierze się z tysięcy omówień, z których bodaj tylko promil nie sprowadza tej niewinnej zabawy do apodyktycznego taksonomizowania wielkich jak leci, po piździe fest.

Dlatego dziś z rana pospieszę z pomocą łamiącym sobie głowy i pióra nad tym, czy taki i owaki był jeżem czy lisem. I zrobię to w ich ulubiony sposób - ad modum Minelli: nic żeśta z tego nie zrozumieli. Berlin chciał wam powiedzieć, że wszyscyśmy hybrydami.

Powiedziałbym sobie jak amerykański dziadziuś H.: pisz pijany, redaguj trzeźwy. Nie da rady, muszę oddać do publikacji pijany, bo tylko poczucie wstydu jest w stanie zmusić mnie na drugi dzień do pokuty i poprawy grafomańskich wybryków. Właściwie powinno się to wydupcyć, ale skoro już napisane - to trochę szkoda.

W tym tygodniu byłem wyjątkowo płodny, bo nie wylewałem za kołnierz. Poruszałem wszystkie tematy - duże i małe, miałkie i twarde - pozostawiłem po sobie pomnik z kału, który wycyzelowałem na tyle, że teraz wygląda jak z plasteliny - można by rzec: Plastusiowy Pamiętnik.

Wystarczy garść arbitralnie nadanych cyfr domykających kilka przecznic, może wspólna piekarnia, a może spożywczak, w którym ja i one kupujemy papier do wycierania dupy, i nagle mózg zaczyna wykształcać w sobie całe uniwersum zdarzeń absolutnie nierealizowalnych.

Mężczyzna jest w tym sensie istotą szczególną (specjalną): z paru współrzędnych geograficznych potrafi - fjutem wstawionym w miejsce mózgu - wyhodować nieprzebrany ocean fantazji o bliskości. I oto mentalnie już jestem w ogródku, już witam się z gąską, a sama świadomość, że mógłbym minąć ją na ulicy, że mogłoby dojść do jakiegoś ontologicznego otarcia, podpala mnie jak przypadkowo wykrzesana iskra padająca na suchą trawę.

Bo gdy tylko dystans między dwojgiem daje się zmierzyć spacerem, wyobraźnia zrywa się z wodzy i wybrzusza nasz mentalny widnokrąg het, het pozań. Inaczej: dostajemy małpiego rozumu.

Bo czyś handlarzem iest odpustów,
Frantem, szalbierzem, graczem w kości
Sparzysz się, na kształt tych oszustów
Co ich przygrzano do białości;
Czyś zdraycą iest, co wstydu nie ma,
Rabusiem, gwałcicielem święta,
Gdzie zysk wasz idzie, iak kto mniema?
Wszytko na karczmę y dziewczęta.

Jak w tym memie: Chińczyk zjada nietoperza albo, jak w tym chujowym filmie Efekt motyla, zmiany, które Tytus zaprowadza - redakcje w moim tekście, których nie dało się wyprzedzić myślą - czasem transformują wydźwięk diametralnie, przestawiając mnie na nowe tory i ucząc pokory wobec siły losowości.

Jestem pewien, że te tytusowe - na pozór - bezładnie stawiane łapy, mają więcej do powiedzenia niźli moje własne pięciopalczaste zakończenia, tkające wzór ze znaków zwanych alfabetem. Strach pomyśleć, co mogłaby napisać armia Tytusów.

A być może twórczość polega wyłącznie na tym, co próbuje mi Tytus zasugerować: że to, co przypadkowe, przyszło pierwsze, a moje jest li tylko redakcją.

A kto nie doznaje w sobie śmierci autora-twórcy, ten nie doznaje w sobie autora w ogóle.

W takim samym stanie obudziłem się ja dzisiaj, ogarnięty podobnym szokiem (szałem?) rejestrów. Złapałem za Spotify i zacząłem układać playlistę gen-z, chociaż chyba powinienem był ją nazwać gen alpha. Chcę być nowoczesny, może nie za wszelką cenę, ale lubię trzymać rękę na pulsie, mimo że wciąż mi dosyć dużo umyka. Na przykład: jak ten lis farbowany, starzec w gruncie rzeczy, Taco Hemingway, zakamuflowany w nowych słowach dziad liryczny, może być najlepiej sprzedającym się polskim artystą? Po mojemu to jest gówno, proszę pani, wprost na szmelc.

I gdy tak myślałem o tym nędznym naczosie na sraczu, naszła mnie smutna konstatacja, że w gruncie rzeczy wszyscy jesteśmy już dzisiaj tylko szokiem rejestrów, mieszaniną patosu i patusu, stylem niskim, który udaje triumf i stylem wysokim, który - nie rozumiem, czemu - wstydzi się sam siebie. Może i jesteśmy brainrotem, najlichszym na fali wiatru mody, ale brainrotem walczącym - i może to ostatni punkt stały ludzkiej egzystencji w tych burzliwych czasach, w których dynamiczni czują się najlepiej.

“Co nam pozostało?” - spytają dziadersi. Bierzmy młodych z dobrodziejstwem inwentarza. Dzisiaj posłuchałem paru fajnych dżingielków, które brzmiały zupełnie jak nasze dziaderskie pierdzenie. Powszechnie wiadomo, że prawie wszystko już było, a młodzi nazwali to na nowo, reclaimowali i fajnie to wygląda, fajnie brzmi. Jeśli tylko zdobywają się na niebycie z metra uciętymi, nadal są ewolucyjnym rozwinięciem, dodają coś swojego. W tym sensie świat się wcale nie zmienia - to prawdziwy punkt jego stały - dynamiczni zawsze czuli się najlepiej. Dziaderskie gadanie - ten naturalny instynkt obronny nakazujący nam zabezpieczanie demograficznych składników własnej tożsamości - było i będzie. Więc dzisiaj, ku własnemu zaskoczeniu, wierzę w młodość, choć nie wierzę już prawie w nic. Bo widzę stałość, a stałość - jak stałość - nie rozczarowuje.

To gówno poniedziałkowe, osrane, rozlewa się na okoliczne dni. To takie szambo, że jak wybija, to przykrywa kałem niedzielę, a nawet i niedzieli wieczorną sobotnią antycypację. W historii ustosunkowań społecznych, w obrębie których zmieniały się prawie wszystkie układy i konfiguracje zdarzeń oraz relacji, poniedziałek pozostawał diabłem niewzruszonym przez wszelkie zawirowania.

Dzisiaj wypowiadam tę umowę nieszczęsną, na mocy której gonimy w poniedziałki. Zrywam umowę społeczną. Staję się bezrobokiem bez zahamowań. Na trzeciej mimozie zresztą - dobiega ósma - zaraz ubiorę się i będę biegał za gołębiami w parku. Potem może wykąpię się we fontannie albo zdefekuję pod czakramem wawelskim. Jestem poza kontrolą.

Warto czasem sięgnąć do Homera, przeczytać „Iliadę”, bo tam widać pewien ideał człowieka, który dziś w dużej mierze zanika.

Ten ideał polegał na tym, że człowiek powinien być dzielny, powinien mieć odwagę, powinien mieć honor i poczucie wstydu.

Te dwie rzeczy — honor i wstyd — były w dawnych cywilizacjach bardzo ważne.
Człowiek wiedział, że są pewne rzeczy, których nie wolno zrobić, bo byłyby haniebne.

Dziś natomiast w wielu środowiskach zanika poczucie wstydu.
A człowiek, który nie ma poczucia wstydu, jest w pewnym sensie człowiekiem niebezpiecznym.

Bo jeżeli ktoś nie czuje wstydu, to właściwie nie ma granicy, której by nie mógł przekroczyć.

Dawniej wychowanie polegało na tym, żeby w człowieku wykształcić charakter.
A charakter to jest zdolność do tego, żeby robić to, co należy — nawet wtedy, gdy jest to trudne.

Dziś często wychowanie polega raczej na czymś odwrotnym: uczy się ludzi, żeby szukali wygody, żeby unikali trudności.

A przecież cywilizacja powstała dlatego, że ludzie potrafili stawiać sobie wymagania.

Jeżeli te wymagania znikają, jeżeli człowiek nie wymaga niczego od siebie, to powoli wracamy do barbarzyństwa.

I ryczeli: coś tam, uga buga (w wolnym tłumaczeniu), że zmuszają ich do słuchania Chopina, i tak dalej, tym podobne, a oni by sobie woleli popatrzeć na mieszane sztuki walki - i żeby ich nikt nie oceniał z tego powodu. No i super, niech se oglądają, to ja w tym czasie sobie obejrzę Konkurs Chopinowski, bo kocham Chopina.

Włączam finał, a tam Batyr bryluje ze swoją nabytą diastemą i jeszcze ten śmieszny człowieczek, konferansjer z programu o robieniu salta na trampolinie, pierdolą chuj wie o czym właściwie, nasnusowani jak nieboskie stworzenia, przez przynajmniej trzy kwadranse. I konkurs w pizdu musiałem wyłączyć, nie dałem rady tego wytrzymać.

Nie tylko powetowali sobie przemoc symboliczną, ale odwrócili jej wektor, bo przecież ja im na mecze Lechii Gdańsk albo innej s.k. nie chodzę. Zagryzają zęby na snusie i gnoją niedobitki, których jedyną ambicją nie jest namefedrywowanie się w bramie przy akompaniamencie utworów syna profesora Matczaka.

I z tego miejsca chciałbym powiedzieć, że sram na taką przemoc i na ich miauki, że mega są prześladowani. No, mega są prześladowani, jak katolicy w Polsce.